Opgebrand.

 

                      Opgebrand.

 

Als ze mij dertig jaar terug hadden gezegd dat ik de rust zou vinden waar ik naar op zoek was dan had ik ze denk ik niet geloofd, toch heb ik nu lichaam en geest in harmonie.

Laat ik even daar voorop zeggen dat er heel wat nodig was om zo ver te komen en niet alleen voor mij maar ook voor mijn man , je hebt een heel leven achter je en je krijgt de rust waarop je hoopte.

Natuurlijk komt het wat raar over , net als of wij een akelig leven hebben gehad zonder lol en zonder doel maar dat was niet echt het geval.

Weet dat je nog zo positief kan denken en zo sterk in het leven staat maar weet ook dat eens de tijd komt dat je ( bijna ) ten onder gaat aan alles, een mens kan veel hebben zeggen ze en dat klopt.

Nu voel ik mij zelfverzekerd en lach ( ik lachte bijna altijd wel ) ik spontaan en heb lol en kan ik mij ontpoppen als de vlinder die ik graag wilde zijn,  mijzelf!

Mijn man en ik hebben veel hindernissen overwonnen en meestal begint het met kleine hindernissen ( dat doen ze toch ook met paardrijden) alleen bij ons begon het gelijk groot en ach ja waarom ook niet!

Ondanks alles bleven wij optimistisch en wisten wij dat het eens beter zou worden, wij hadden verwacht dat het iets eerder zou worden en dat gebeurde helaas niet.

Mijn vriendin zei laatst nog dat wij altijd als gezin enorm hecht waren en zijn en dat de kinderen niets tekort kwamen, klopt die kwamen voorop en hun geluk lach in onze handen en de rest moesten ze zelf doen.

Je denkt bij jezelf waar is het einde en hoe moet het verder maar, die tijd is er nu en de tijd samen die wij altijd hebben gekoesterd die koesteren we verder door onze eigen gang te gaan samen in alle rust.

Veel mensen komen zichzelf tegen of een ander demon( niet dat wij demonen tegen zijn gekomen, ja in mijn dromen wel ) en sommigen glijden moeiteloos door het leven, en onze demonen die er toch wel waren die waren verschillend en samen sta je sterk en pak je ze aan.

Samen en niet alleen en met samen bedoel ik ook met de kinderen en sommige familieleden en vooral met je vriendinnen, die zijn er voor mij en die steunen mij en daar ben ik hen dankbaar voor.

Mijn demon was mijn ziekte die ik net kreeg voor dat de Corona pandemie uit brak, ik kreeg een vreemde ziekte en daarbij sloeg het ook nog op mijn astma en ikzelf heb altijd vol gehouden dat ik er ook Corona bij heb gehad.

Ik kreeg longrevalidatie en leerde daar veel, vooral hoe ik mijn lichaam tot rust kreeg en de pijn die ik altijd had op te vangen.

Ondanks mijn medicatie en mijn nieuwe levensstijl lukte het mij om een nieuw leven in te gaan zeg maar, er was één ding en dat was mijn man want ik zag het al aankomen dat hij depressief werd.

Klopt en het werd zo erg dat hij even werd opgenomen nadat hij een nacht in de vrieskou had door gebracht om een eind te maken aan zijn leven, ik was heel snel en kreeg binnen een half uur een zoektocht gereed want de politie zag dat het urgent was.

Nu zijn we verder en ja hij is nog depressief maar niet zo erg als voorheen, tenminste zo ziet het eruit en ik hoop dat ik mijn oude vertrouwde man terug krijg en ik denk het wel want ik weet dat hij eigenlijk nooit bij mij weg is geweest alleen bij zichzelf .

Ja hoe kom ik nu op rustiger leven? Gewoon doordat wat er is gebeurd en in wat voor leven wij nu zitten dat wij het allebei rustiger aan moeten doen en dat ook willen, wij hebben lichamelijk en geestelijk wat rust nodig.

Ben je depressief dan verdraag je geen drukte meer en heb je tijd nodig om dingen te verwerken en ik wil geen stress meer en heb rust nodig i.v.m. mijn ziekte.

Wij maken weer geintjes samen en ik zie mijn man af en toe weer als een bloem wat bloeien en de tijd zal er voor zorgen dat hij niet meer een cactus is vol met stekels maar een mooie orchidee de bloem die mij zo lief is.

Wat mijzelf betreft, ik schrijf nu eindelijk wat ik wil schrijven en ik maak quotes en gedichten die ik publiceer op F.B en ik moet alleen nog even zien hoe ik mijn eerste boek kan publiceren en mijn columns.

Ik doe nu wat ik doe en samen met manlief wandel ik en ik fotografeer en daarbij ik heb mijn paard die ook al op leeftijd is, ja wij ook en ik denk dat wij samen wat opgebrand waren.

Ja zo zou je het kunnen noemen en nu branden wij verder in een spiraal met een eeuwig durende vlam die ons dat zal geven wat wij graag willen, samen fijn verder gaan en in een relax modus.