Recht om te slaan? Ik denk van niet!

 

 

Welk recht hebben wij om een dier te slaan? Ik denk geen enkel recht, net zo min als wij het recht hebben om een mens te slaan.

Kijk als ik wordt aangevallen dan heb ik wel het recht om te gaan slaan want dat is zelfverdediging, ook al zijn er mensen die zelfs dat niet goed vinden maar ik mag mijzelf verdedigen vind ik.

Slaan is een breed begrip, een tikje ter corrigeren is niet echt slaan maar eerder iets van blijf bij de les.

Ik lag vannacht wakker en dacht hier aan en dacht eraan hoe vaak iets wordt misbruikt in de sport, ik wil het hebben over paarden.

Tegenwoordig zie je mensen meer op de natuurlijke wijze rijden maar wat is dat dan?

In de paardensport kan men niet het geduld op brengen om een paard rustig aan alles te laten wennen en hem of haar niet te over vragen.

Vroeger waren er veel wanpraktijken en geloof mij die zijn er nog wel, veel dingen achter de schermen zien wij niet en vaak gebeuren daar die dingen en ik bedoel niet overal hoor maar ze zijn er nog die de zweep misbruiken op een paard of de sporen.

Wie kent het begrip “Featherlight riding”, je ziet dat nu steeds meer maar het gekke was dat ik er al aan deed toen ik jong was en niet zo als nu maar wel met die gedachten.

Neem een roundpen en begin daar maar, bij een jong paard bouw je vertrouwen op en dat gaat niet in een dag en geloof mij daar gaan maanden overheen of misschien wel meer.

Probeer het paard te laten luisteren naar je stem en ja je hebt een zweep maar niet om te slaan maar als verlengstuk van je arm, en je paard weet dat en vertrouwt je dus schaadt dat vertrouwen niet.

Je kan spelenderwijs tegen je paard aanleunen en wat over hem heen leunen zodat hij weet dat er een gewicht aan komt maar niet het gewicht van een zadel en ook een hoofdstel gebruik je niet.

Zo ben je met je paard bezig en er komt een band van vertrouwen en die bouw je niet op in een paar dagen, zet dat als eerste maar uit je hoofd.

Velen durven dit niet aan want ze hebben niets waar ze zich aan vast kunnen houden, geen enkel hulpmiddel voor de ruiter dus en waarom heeft die dat nodig?

Velen kunnen een paard niet met/op de benen sturen en rijden, velen hangen aan de teugel of zien het als een houvast en vergeet dat want de houvast die je hebt zijn je zit en benen en het vertrouwen tussen paard en ruiter.

Na verloop van tijd laat het paard je toe op zijn rug en zonder zadel stap je de roundpen door en naar enige tijd kan je volop rijden met hem in de roundpen, een stap en later een draf en daarna een fijne vrije galop zonder zadel en teugels en dan voel je je één met het paard.

Ik denk dat velen mij voor gek verklaren ( dat deden ze vroeger al ), weet dat jij met dit meer vertrouwen hebt opgebouwd als een ander met een doorsnee opbouw van rijden.

Ja gooi het hoofdstel aan en doe het zadel erop en probeer je paard te breken zoals ze dat noemen, en daarna het vertrouwen opbouwen wat veel tijd kost.

Je rijdt het paard en het gaat je allemaal lukken en je wint de ene wedstrijd na de andere en je bent goed voor je paard, ik ontken dat niet en ieder voor zichzelf maar mijn voorkeur is om eerst een band te krijgen en daarna zie je wel verder.

Zijn we eruit? Denk het niet want ik zie het nog gebeuren dat men een zweep verkeerd gebruikt en vooral bij kinderen is het vaak een ramp.

Als ouder ben je verantwoordelijk voor je kind en als instructeur

 ben je verantwoordelijk voor goed les geven en dat betekend dat je ook het zweep gebruik in acht houdt en de sporen ( wie laat een kind met sporen rijden? ).

Misschien denk ik verkeerd in veel ogen van een ander maar ik denk zoals ik denk en ik voel zoals ik voel, het welzijn van een paard gaat voorop.

Ik geef hier geen les in hoe je het moet doen maar gewoon dat er meer wegen naar Rome leiden, en ik was toen de tijd ver vooruit en moest ik mijn standpunt vaak verdedigen maar nu lach ik erom.

Geen enkel dier wordt slecht geboren, een hond valt pas aan als het genoeg is en het is altijd de hond die de schuldige is en zo gaat dat helaas in het leven.

Wij kunnen veel leren van de dieren ( kijk maar om je heen en observeer), wij mensen denken en denken soms teveel en wij reageren soms veel te fel.

Het klopt, wij zullen nooit uit dit dilemma komen en wij zullen altijd blijven af reageren op een dier omdat het dier ons niet snapt en wij als mens niet de tijd nemen om hem juist rustig uit te leggen hoe het moet en wat de juiste methode is ( mensen zijn vaak ongeduldig).

Ik heb angstige paarden gehad die eigenlijk hersteld moesten worden zeg maar, het gaat je aan het hart hoe ze zijn behandeld en je weet dat het veel tijd gaat kosten om het vertrouwen te winnen ( als het je uberhaupt gaat lukken).

Neem een paard met kopschuw zoals ze dat zeggen, als veulen vast met een halster en een ketting aan een muur, geen vrijheid en soms even de wei in.

Met dwang onder het zadel en geen liefde heeft gehad (een heel moeilijk geval ) en dat kostte tijd.

Tijd en geduld en ik bedoel heel veel geduld, vooral in de stal waar hij toen stond bij zijn nieuwe eigenaar heb ik gestaan om hem aan mij te laten wennen.

Praten met hem en proberen dat hij naar je toe kwam, proberen hem te borstelen om zijn vertrouwen te winnen.

Ja borstelen gin wel en dat vond hij fijn maar bij zijn hoofd komen……ho maar daar was geen sprake van, hij was getraumatiseerd wat dat betrof en opgeven zat er ook niet in.

Tijd en tijd en tijd……heel veel tijd en de klok tikte verder en ik praatte verder en borstelde hem, voorzichtig en beetje bij beetje naar zijn hoofd.

Na verloop van tijd lukt dat en het halster wat hij om had liet ik maar even zo, na een tijdje kon ik hem het hoofdstel om doen en ik merkte dat hij mij begon te vertrouwen en diep binnen in mij maakte ik een vreugde sprongetje.

Het paard was een lief paard maar erg onzeker en wantrouwig, er zat geen kwaad in en later merkte ik dat het een fijn paard was om mee te rijden.
Het was mij gelukt om hem op te zadelen en te berijden, het kostte mij wat tijd en in die tijd ontplooide hij zich en kwam naar mij toe en kon ik rijden met hem.

Rijden was nog iets van heel veel onzekerheden, hij kende niets en dat was op zich wel fijn.

Ik kon hem de beginselen leren en dat was mij vertrouwen op zijn rug, en hij had geweldige gangen en het was een paard met een toekomst visie zeg maar

( alleen niet voor mij ).

Het gekke was dat ik vrij langs de straten met hem kon rijden en daar gaf hij niets om, geen angst voor auto’s en grotere voertuigen en dat vond ik wel heel frappant omdat hij altijd zo angstig was.

Geduld en liefde dat was wat een mooi paard nodig had om zich te  ontwikkelen  tot een schoonheid.
Ik was trots op hem, niet meer vastgebonden , geen pak slaag meer, gewoon in een stal en in een weide en vooral gewoon onder het zadel en met dat vertrouwen dat er geen zweep meer zijn vertrouwen zou schaden.

Voor mij heerste er wel één vraag, zou het altijd zo blijven voor hem?