Wat je van het leven weet,

                     ligt achter je…

 

 

Sommigen zeggen het leven is één en al feest en een ander heeft hier weer een ander visie op, maar het leven is dat stuk wat je al hebt meegemaakt.

Voor mij ligt een pad met nog meer kronkels en rechte paden, vol met vreugde en sommigen met verdriet.
Ik heb liever de paden van vreugde maar, weet het leven is niet alleen vol vreugde en plezier, wat dacht je van pijn tijdens een bevalling en na een operatie of de pijn aan je hart van het verlies van een dierbare.

Nee hoor je kan pas over het leven een oordeel geven als het bijna voorbij is want, wat voor je ligt is nog een onbeschreven stuk leven, een blanco vel en meer niet.

Je kan je pad nog zo goed uitstippelen maar, het loopt soms geheel anders dan verwacht en wat doe je dan?

Juist dan moet jij of met je partner of als gezin improviseren en zie dan de juiste weg maar te vinden, op zich een uitdaging en toch kan een uitdaging aan gaan zwaar tegenvallen.

Kom je eruit dan heb je meestal het gevoel van ” ja het is mij of ons gelukt” en dat is mooi, weet dat dat een goed gevoel geeft want wij hebben hier veel van die paden meegemaakt.

Wij weten hier dat vreugde en verdriet vaak dicht naast elkaar kan liggen, dingen die je hebt meegemaakt maken je vaak wijzer zegt men en dat is in sommige gevallen wel zo.

Het leven is wel een uitdaging en het geeft je keuzes, en het geeft je de kans om er iets van te maken, maak er van wat je wilt als dat kan en probeer dat zo goed mogelijk te doen.

Ik kan niet zeggen dat ik alles goed heb gedaan……..verre van dat kan ik beter zeggen want ik heb gefaald in en met sommige dingen, en wat ik nooit wilde daar was ik denk ik wel goed in.

Ja nu rijst de vraag en wat? Kinderen opvoeden denk ik en dan wel met de hulp van mijn man, hij heeft veel van mij overgenomen omdat ik de drukte van kinderen niet echt zo leuk vind.

Je hebt kinderen en kinderen en vaak ligt het ook aan de opvoeding, onze kinderen waren niet zo moeilijk en dat was vooral voor mij wel fijn.

Ik heb wel eens getwijfeld of ik wel een goede moeder was maar, manlief heeft daar nooit aan getwijfeld en liet mij vaak genoeg weten op zijn manier dat ik het prima deed.

Kijk en zo denk ik dat ik hier wel goed in ben geweest en nog wel ben , het blijven tenslotte mijn kinderen ook al zijn het volwassenen nu.

Je leven plannen kan leuk zijn maar een kat in het nauw maakt soms rare sprongen en dat deed deze kat ook, ik ging mijn eigen kant op door een probleem zeg maar en zo kwam ik  in de armen terecht van een open wereld, een wereld die ik niet zo kende als ik het kende en dat was een uitdaging.

Uitdagingen ga je aan en soms win je en soms verlies je, maar hoe je het ook went of keert een uitdaging overwinnen is vaak een kunst.

De kinderen,  het samenwonen en het trouwen was voor mij de ultieme uitdaging omdat het juist strookte met mijn gedachten over hoe ik wilde leven en zie hier, na tweeëndertig jaar nog samen en bijna dertig jaar getrouwd zit ik nog in deze uitdaging en echt hier wil ik niet uit omdat het mij meer is gaan bevallen dan ikzelf had verwacht.

Nou ja misschien wel de grootste uitdaging voor mijn man, wie houdt het zo lang vol met mij? Juist hij!

Wij hebben nog een blanco vel te gaan met heel wat jaren, dat blijft altijd een

uitdaging want hoe vul je die jaren in?